نگاه کن   که غم درون ديده ام  چگونه قطره قطره آب مي شود  چگونه سايه سياه سرکشم  اسير دست آفتاب مي شود   نگاه کن  تمام هستيم خراب مي شود  شراره اي مرا به کام مي کشد  مرا به اوج مي برد  مرا به دام ميکشد   نگاه کن  تمام آسمان من  پر از شهاب مي شود  تو آمدي ز دورها و دورها   ز سرزمين عطر ها و نورها  نشانده اي مرا کنون به زورقي   ز عاجها ز ابرها بلورها  مرا ببر اميد دلنواز منببر به شهر شعر ها و شورها به راه پر ستاره ه مي کشاني ام فراتر از ستاره مي نشاني ام نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهيان سرخ رنگ ساده دل ستاره چين برکه هاي شب شدم  چه دور بود پيش از اين زمين ما  به اين کبود غرفه هاي آسمان  کنون به گوش من دوباره مي رسد  صداي تو   صداي بال برفي فرشتگان  نگاه کن که من کجا رسيده ام 

  در خفقاني اسيرم و گاه از احساس فشرده شدن گلويم در اين شرايط  لذت ميبرم !!!مثل وقتي که سخت چيزي را بخواهي اما ان را از خود دريغ کني به ارزوي وصال چيزي  بهتر...يا شايد خلسه ايي عرفاني که در ان تنفس را هواي نفس بداني...يک جور تزکيه نفس از عقل و ارامش يا شايد تمريني براي جنون!!!و اين عين مرگيست که خودخواسته خود را به کامش ميکشانم...و پشيماني... نه!مثل وقتي که از ويراني ات پشيمان نميشوي. 

   مرگ من روزي فـــرا خـــواهد رسيددر بهـــــاري روشن از امــواج نـــوردر زمستــــان غبــــار آلــــــود و دوريـا خـزاني خـالي از فريــــــاد و شورمرگ من روزي فــــرا خــواهد رسيدروزي از اين تلـــخ و شيرين روزهـاروز پـــوچي همچو روزان دگــــــــرســــايه اي ز امروزهـــا ، ديروزهــاديدگـــــانم همچو دالان هــــاي تــــــارگـــونه هـــايم همچو مرمر هـاي سردناگهــــان خـــوابي مرا خـــواهد ربودمن تهي خــــواهم شد از فريــــاد دردخـاک مي خواند مرا هر دم به خويشمي رسند از ره کـــه در خــــاکم نهندآه ... شـــــايد عــــاشقـــــانم نيمه شبگــــل به روي گـــــور غمنــــاکم نهندبعد من ، نـــــاگه به يک سو مي روندپـــرده هــــــاي تيره ي دنيــــــــاي منچشمهـــــاي ناشنـــــاسي مي خـــــزندروي کــــــاغذ هـــا و دفترهـــــاي مندر اتــــــاق کــــــــوچکم پـــــا مي نهدبعد من ، بــــا يـــــاد من بيگــــــانه ايدر بـــر آئينه مي مـــــاند به جــــــــايتــــــــار موئي ، نقش دستي ، شانه ايمي رهم از خويش و مي مانم ز خويشهر چه بر جا مــــــانده ويران مي شودروح من چــــون بــادبــان ق